Płytka kolczasta

Płytka kolczasta, ang.nail plate (inaczej: kolcowa, wielokolcowa, gwoździowa)

Nowoczesny podstawowy element złączny do drewna stosowany do produkcji przemysłowej wiązarów. Jest to specjalny stalowy łącznik z blachy ocynkowanej lub nierdzewnej z wytłoczonymi krótkimi, zaokrąglonymi kolcami, gęsto i równomiernie rozłożonymi na jej powierzchni, które doskonale przenoszą obciążenia nie powodując rozwarstwienia drewna. Płytki kolczaste są wtłaczane jednym uściskiem za pomocą specjalnych wysokotonowych pras (18-50 ton) w zetknięte ze sobą elementy drewniane. Elementy te powinny być jednakowej grubości. Zastosowanie takiej metody daje bardzo trwałe, stabilne połączenie o dużej wytrzymałości.

Mogą być używane wszędzie tam, gdzie istnieje potrzeba połączenia elementów w jednej płaszczyźnie pod dowolnym kątem oraz przenoszenia obciążeń. Głównie stosowane przy produkcji wiązarów i usztywniania konstrukcji rogów ścian szkieletowych.

 

Płytki kolczaste

Zalety połączeń za pomocą płytki kolczastej:

1. Zdolność łączenia dwóch elementów w jedną płaszczyznę o dużej sile połączeń, przewidywalnej wytrzymałości, precyzyjnie wyliczonej przez specjalistyczny program inżynierski RoofCon TrussCon;

2. Znakomita zdolność przenoszenia obciążeń na styku dwóch elementów, z jednego na drugi;

3. Możliwość uzyskania połączeń tak mocnych jak sama tarcica z powodu braku koncentracji naprężeń w miejscu zastosowania płytki kolczastej jako łącznika; w przeciwieństwie do połączeń tradycyjnych: gwoździowych i klejonych;

4. Wykorzystanie możliwości tarcicy, mającą bardzo dobrą relację wytrzymałości do wagi. Dzięki mocnemu połączeniu, jakie daje płytka kolczasta konstrukcja z tarcicy staje się konkurencyjną alternatywą pod względem ekonomicznym wobec drewna klejonego, stali czy żelbetu;

5. Płytki kolczaste posiadają Aprobatę Instytutu Techniki Budowlanej

 

 

 

 


 

 

Stara historia płytki kolczastej w skrócie

  1. 1952 – Caroll Sandford (Floryda)wynalazł pierwsze metalowe płytki łącznikowe do wiązarów. W USA spopularyzowały się szybko i z dużym sukcesem, zwłaszcza w regionach zagrożonych huraganem, gdyż w porównaniu do więźby tradycyjnej konstrukcja wiązarowa posiadała wyższą odporność na siłę wiatru.
  2. 1955 – Calvin Jureit (Miami) zmodernizował prototyp, opracował model, który nie potrzebował dodatkowego gwoździowania o nazwie Gang-Nail.
  3. 1960 – powstaje Truss Plate Institute – instytucja ta ustala standardy i uzyskuje aprobaty dla nowych łączników.
  4. 1972 – Stanley K. Suddarth (Purdue Uiwersity) – powstaje pierwszy program komputerowy do projektowania wiązarów.
  5. Lata 70-te – technologia amerykańska przenosi się do Europy, najpierw do Szwajcarii, Norwegii, Belgii
  6. 1976 – powstają pierwsze europejskie zakłady płytek kolczastych, zakłady producentów wiązarów rozprzestrzeniają się na całym świecie.
    Przykład zyskiwania popularności w Szwecji:
    1970 – 1% wykonanych więźb, 1980 – 40%, 2000- 99% rynku.
  7. Obecnie konstrukcje z wykorzystaniem płytki kolczastej dominują w większości krajów europejskich, głównie w Skandynawii, Wielkiej Brytanii, Francji, ale także na innych kontynentach: w Afryce, Azji, Australii. Bliżsi nam sąsiedzi, Czesi ,wznoszą w tej technologii już co drugi dach, również coraz więcej Niemców wybiera konstrukcje wiązarowe.